Zinarîn Devrîm
Önder APO’nun fikirlerini kucaklamış kadın, ne kadar da asil ve güzeldir…
‘Toplumun özgürlüğü, kadının özgürlüğü ile mümkündür’’ bu söz Önder APO’nun temel cümlelerinden biridir. Eğer bugün kadının ve toplumun durumuna dikkatle bakarsak, üzerlerinde nasıl bir mekanizmanın yürütüldüğünü daha iyi anlarız. Her devletin bir asimilasyon politikası vardır, yöntem ve üsluplarına göre bu politikalar birbirinden ayrışır. Devletlerin bir kısmı şiddet ve yasaklarla kadının yaşam alanını sınırlandırırken, bir kısmı da topluma hizmet etmeyen bireysel bir özgürlük aldatmacasıyla kadını kendi özünden uzaklaştırır. Fakat bilmeliyiz ki kadınlar üzerinde yürütülen bu politikaların tamamı tek bir amaca hizmet eder, o da kadını köleleştirmektir. Egemen güçler, her bir birey üzerinde kendi hegemonyalarını kurmak isterler, bunu yapmak için de bireyleri eğitimden uzak tutarlar. Şunu çok iyi biliyoruz ki eğiten kadındır; eğer kadın kendi özünden uzaklaştırılmışsa, o zaman çocukların eğitimi de toplumun değil, devletin politikalarına göre şekillenir. Bir kez daha belirtebiliriz ki devletin politikası, kadına olan yaklaşımına göre biçimlenir.
Devlet nasıl politika yürütür?
Devletin politikası, kendisini her bir bireyin hücresine kadar yerleştirmektir. Bu durum, özellikle okul ve üniversitelerdeki eğitim yoluyla gerçekleştirilir. Çocuklar devlet okullarında eğitilir ve çocuklara verilen bilgilerin tamamı devletin çıkarlarına hizmet eder. Çocukları ince bir siyasetle soykırım kıskacından geçirirler. O çocuklar, ait oldukları toplumun toplumsallaşma gerçekliğine göre eğitilmezler. Devlet kendisini her zaman bir kahraman gibi gösterir ve gençleri, çocukları bu algıyla eğitir. Belirtmek isterim ki devletin eğitimi demokratik bir eğitim değildir. Elbette bir şeyler öğrenmek kötü bir şey değildir; ancak öğrendiğimiz şeyler toplumun gerçekliğini ne kadar ifade ediyor? Halkları birbirinden ayırmadan ele alırsak, bölge halkı insanın en doğal hakkı olan bu eğitimlerden ne kadar faydalanabiliyor? Buna bağlı olarak bir örnek verelim; Eğer bir çocuk devlet okulunda eğitiliyor ve gençliğinde o coğrafyada yaşayan halkların hiçbirine hizmet etmiyorsa, o eğitimin ne faydası vardır? O eğitim, topluma hiçbir şey kazandırmayan bereketsiz bir eğitime dönüşür. Topluma hizmet eden eğitim ise üretken, meyveli ve bereketli olan eğitimdir. Eğitimimizin doğru bir ürüne dönüşüp dönüşmediğini nasıl anlayacağız? Ne zaman ki bölgedeki tüm halklar özgürlüğe kavuşur ve her iki cinsiyetin de özgürlüğü sağlanırsa, işte o zaman doğru eğitildiğimizi söyleyebiliriz.
Özellikle kız çocuklarının eğitimi üzerinde durmak istiyorum. Devlet okullarında kız çocukları cinsiyetçi bir temelde eğitilir. Daha çocukluklarında kadının beden yapısını bir farklılık, kadın olmayı bir ayıpmış gibi ortaya koyarlar. Bir kız çocuğu 13 yaşına bastığında, inanç ve din bağlılığı adı altında o çocukların başı bağlanır (kapatılır). Bu değerlendirmeleri yaparken elbette dine ve inanca karşı çıkmıyoruz. Fakat hakikate bakacak olursak, din ve yaratıcı kendi yarattığı varlıklar arasında ayrım yapmaz. Eğer dini öğretilere göre hepimiz yüce Yaratıcı'nın kullarıysak, o zaman neden haklarda bu kadar ayrım var? Demek istediğim odur ki inançların özünde de kadının erkekten farkı yoktur, her ikisi de Yaratıcı'nın varlıklarıdır. Her ikisi de yaşam hakkına sahiptir. Erkeğe tanınan imkan ve koşullar kadına da tanınmalıdır. Ancak bu hak, toplum gerçekliğinin ekseninde olmalıdır. Devlet de tarihin derinliklerinden bu yana bu politikayı yürütmektedir. Kendi ömrünü uzatabilmek için kadını köleleştirmiştir. Bu nedenle, köleleştirilmesinin hesabını sormak isteyen her kadın, mevcut devlet sistemine karşı mücadele etmelidir.
Modern çağda devlet, teknolojik gelişmelerle adeta göz boyamaya çalışarak kadının iş, siyaset ve yaşam alanını genişlettiğini iddia ediyor. Hatta genç kızlar bile bu yolla kandırılıyor. Genç kızlar için yaşam sadece okula gitmekten ya da dijital medyadan ibaret değildir. Görüyoruz ki her genç kızın elinde bir telefon var ve "özgürlük" adı altında sosyal medyada birer nesne olarak kullanılıyorlar. Devlet de bu politikayla güya kendisini demokratik gösteriyor ve her bireye hakkını veriyormuş gibi kendini topluma pazarlıyor. Oysa ortada böyle bir gerçeklik yoktur, uyanık olmalı ve kendimize şu soruyu sormalıyız: Kadın cinayetleri neden bu kadar arttı? Kadın da bu yeryüzünde bir can taşımıyor mu, onun da yaşam hakkı yok mu? Öyleyse neden en çok o katlediliyor? Bana göre bu soru çok önemlidir ve cevabını mutlaka aramalıyız. Her genç kadın bu uygulamalara karşı bir sorgulama ve arayış içinde olmalıdır. Çünkü geleceği inşa edecek olan genç kadındır.
"JIN JIYAN AZADÎ" (Kadın, Yaşam, Özgürlük) serhıldanı (başkaldırısı) dördüncü yılını geride bıraktı. Böyle bir başkaldırının fitilini ateşleyen şey, genç bir kadının katledilmesiydi. Jîna Emînî’nin yaşamaya hakkı vardı ve özgürce yaşamalıydı, ancak devletin kurallarına göre şekil almadığı için İran rejimi tarafından katledildi. Jîna Emînî’nin katledilmesiyle birlikte, devletin kadına yönelik politikasını daha iyi anlamak ve bir sonuca varmak mümkündür. Jîna Emînî’nin katledilmesi, aslında tüm kadınların katledilmesidir. Eğer bugün Doğu Kürdistan’da kadınlar katlediliyorsa, yarın Suriye’de, Türkiye’de, Irak’ta ve dünyanın tüm diğer yerlerinde de kadınlar aynı şekilde katledilecektir. Maalesef bu durum, farklı farklı bahanelerle meşrulaştırılmaya çalışılıyor. Eğer biz genç kadınlar olarak kendimizi devletin bu gerçekliğinden koparır ve geleneksel (gerici) zihniyete karşı mücadele edersek, o zaman hiçbir kadın katledilmeyecek ve hatta toplumların katliamı da son bulacaktır. Amacımız, kadınların kendilerini daha fazla örgütlemesidir. Kendilerini yeniden var etmeleri ve mevcut kölelikten kurtarmalarıdır. Elbette kadınların mevcut örgütlülüğünü kimse yok edemez. Kürdistan’da Önder APO’nun öncülüğünde başlatılan Kürt kadınlarının mücadelesi tüm mücadelelere ilham olmuştur, ancak kadının özgürlüğü sadece Kürt kadınlarının mücadelesiyle tam anlamıyla tamamlanamaz, öyle olursa bu sadece Kürdistan sınırları içinde kalır. Oysa biz evrensel bir özgürlük istiyoruz. Dünyadaki her kadın özgürce yaşamalı ve kendi toplumunun öncüsü olmalıdır. Önder APO bu projeyi formüle etti ve kadın özgürlüğünü ideolojisinin temel bir sütunu haline getirdi. "Kadın özgürleşmeden toplum özgürleşemez" dedi. Gerçekten de Önder APO tüm kadınlar için yeni bir yaşam inşa etti. İdeolojisinde hiç kimse arasında ayrım yapmadı; özgür insanın, yani kendisini devletin ve şiddetin gerçekliğinden arındırmış özgür kadın ve erkeklerin inşasına önem verdi. Ruhu arındırmak, aynı zamanda özgürlüğe ulaşmaktır.
Önder APO, tüm mücadele tarihi boyunca kadın özgürlüğüne her zaman temel ve esaslı bir yer ayırmıştır. Kendimizi devlet sisteminden kurtarabilmemiz için Önderlik çok değerli çözümlemeler yapmıştır. İnsanın bu çözümlemelere dönmesi ve kendisini doğru bir şekilde ele alması çok faydalı olacaktır. Kadın özgürlüğü konusunda Önder APO’nun fikirleri asla kurumayan bir pınar gibidir; her an akar ve kendini yeniler. Özgürlük mücadelesinin ilk yıllarından bu yana Önder APO, kadın özgürlüğü analizlerini akıcı bir şekilde geliştirmiştir. En çok da kadınların eğitilmesine ve kendi özlerine dönmesine, yani "xwebûn" (kendisi olma) gerçekliğine dikkat çekmiştir. Yukarıda devletin kadını nasıl kullandığını ve hedef haline getirdiğini belirttik. Bu uygulamalar karşısındaki alternatif, Önder APO’nun ideolojisidir; kendini bu ideolojinin etrafında dokumaktır. Onun fikirleri etrafında kendini dokumak (şekillendirmek) ifadesi bazılarına yanlış ya da hayali gelebilir. Ancak insan Önder APO’nun gerçekliğini arayıp inceledikçe daha iyi anlıyor ki kadın, Önderliğin fikirleriyle güzelleşiyor. Ben bu durumu en çok Önder APO’nun ideolojisine dahil olan kadınların şahsında görüyorum. Kürdistan dağlarında mücadele eden kadınların (YJA STAR ve PAJK) görüntülerinde bunu müşahede ediyorum. O savaşçı kadınların her bir gülüşünde özgürleşmiş bir dünya, her bir duruşlarında ise katillerden hesap sorma ve tolhildan (öç alma) hissi görünüyor. Sesleri, yaşamları tamamen güzellikle sarmalanmıştır, bu güzelliğin kaynağı ise Önder APO’nun kendisidir. Ve sadece Kürdistan dağlarındaki savaşçı kadınlar değil, Önder APO’nun fikirlerine inanan ve kendi varlığını bu fikirlerde bulan her kadın ne kadar asil ve güzeldir. Onlarda, kendilerini sistemin kadınlarından ayıran bir özgünlük, bir kimlik ve bir varlık görülür. Bu, gözle görülür bir gerçekliktir. Önder APO yaşam alanını en güzel şekilde kadına sunmuşken, devlet sistemi kadınlar için sadece bir ölüm alanı hazırlamaktadır. Kadını en çirkin şekilde kullanmakta ve kadın bedeni üzerinden pazarlık yapmaktadır.
Cinsellik insanların yaşamının merkezine oturtulmuş ve kadın da bedenini her şekilde sunar hale getirilmiştir. Milyonlarca kadını sistemin pençesinde hapseden fuhuş, devlet politikalarının bir sonucudur. İnsanların doğal güdüleri bir pazar malzemesi haline getirilmiştir; oysa o güdüler canlıların doğal bir hissidir. Her nesnenin, her aracın üzerinde bir kadının fotoğrafına, onun süsüne ve güzelliğine rastlıyoruz. Acaba bu durum, ahlaki bir düşüşün dışında neyi ifade edebilir? Bu yüzden devlet sisteminde kadın artık ruhen ölüdür. Yani ayaktadır, kalbi atmaktadır ama sadece kullanılan bir araçtan ibarettir. Kendisi için değil, başkaları için yaşamaktadır. Başlığımızda da belirttiğimiz gibi, kadın özgürlüğünün nefesi Önder APO’dur; kadını özgürleştiren ve güzelleştiren yalnızca onun ideolojisidir. Bu nedenden dolayı tüm kadınlar bu ideolojiye borçludur; sadece borçlu da değil, onun pratikleşmesinden, uygulanmasından ve Önder APO’nun emeğine sahip çıkılmasından sorumludur. Özgür yaşamı bize armağan eden Önderlik'tir, bu yüzden bizler de Önder APO’nun fiziki özgürlüğüne karşı sorumlu ve yükümlüyüz. Önderimiz özgürleşmediği sürece bizler de özgürce yaşayamayız. Bu temelde, kendini örgütlemek ve mücadele etmek kaçınılmaz ve hayati konulardır. Gelin hep birlikte özgür bir alanda, özgür Önderlikle buluşalım ve yaşamı yeniden inşa edelim (yaratayalım).


